Franklinleşme

Franklinizasyon, bir veya iki elektrot kullanılarak gerçekleştirilen, uygun parametrelerdeki sabit bir elektrik alanına genel veya lokal maruziyet yöntemidir.

Franklinizasyonda elektrik alan voltajı kullanılır: genel etki için - 50 kV, yerel etki için - 15-20 kV.

Genel darbe durumunda, negatif potansiyele sahip elektrot hastanın başının üzerine, yüzeyinden 2-15 cm uzaklıkta yerleştirilir ve hasta, topraklanmış olan diğer elektrodu ayak yüzeyleriyle temas ettirir. Negatif potansiyele sahip bir baş elektrodu kullanılarak tek elektrotlu darbe mümkündür.

Lokal maruziyet için negatif potansiyele sahip bir elektrot hastanın vücudunun ilgili bölgesinin 5-7 cm üzerine yerleştirilir, diğer topraklanmış elektrot ise bu bölgenin yüzeyine temas edecek şekilde zıt tarafa yerleştirilir.

Franklinizasyon, doku ve organlarda meydana gelen elektrodinamik değişimler (elektriksel polarizasyon, biyoelektret etkisi, akımların oluşumu! İletkenlik) ve elektrot ile deri arasında oluşan elektriksel deşarj sonucu oluşan ozon ve azot oksitlerin etkisiyle vücutta etki gösterir.

Franklinizasyonun başlıca klinik etkileri şunlardır: sedatif (genel etkili), lokal anestezik, trofik, vazoaktif, bakterisidal.

Ekipman: “AF-3-1”, “FA-5-5”.

[ 1 ], [ 2 ]